untitled

posted on 18 Aug 2013 20:20 by cmunews
ช่วงนี้ทำกิจกรรมเยอะจนรู้สึกว่าไปไหนมาไหนเราก็เดินคนเดียวตลอด เพราะต้องทำงาน เวลาไม่ตรงกับเพื่อน เวลาเพื่อนจะออกไปกินข้าวที่ไหนกันเราก็ไม่ว่าง ต้องแยกไปกินคนเดียวตลอด
ทีแรกก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร เพราะปกติเป็นคนชอบอยู่ในโลกส่วนตัวอยู่แล้ว แต่พอนานๆเข้าเริ่มรู้สึกว่ารอบๆข้างเรา เพื่อนที่เคยทำอะไรด้วยกันหายไปหมดเลย 
เมื่อวานไปรับน้องก็มีพี่ทักมาว่าดูเราเป็นคนชอบแยกตัวออกจากเพื่อน ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์ แล้วเหมือนว่าพี่ไม่ค่อยเห็นเราเข้าคณะ ทั้งที่เราก็ต้องไปคณะแทบทุกวันเพื่อไปซ้อมละคร ทำกิจกรรมที่หลายคนไม่รู้ว่าเรามาทำ เขามองเห็นแค่ว่า เราหายหน้าไป จากทีแรกช่วงที่มาใหม่ๆ อาจจะเห็นเราบ่อย
แล้วที่ทำอยู่เป็นการแสดงละครเพื่อชุมชน ซึ่งถ้าถามว่าเราชอบแสดงละครมั้ย ก็เฉยๆ เพียงแต่บางบท เราอาจจะดูเล่นแล้วเป็นธรรมชาติดีก็ไม่ใช่อะไร แค่มันตรงกับชีวิตจริง หรือเราเคยมีความรู้สึกแบบนั้นเลยแสดงออกมาได้ ไม่ได้มีจิตวิญญาณนักแสดงอะไรเลย
พี่บางคนเข้ามาเชียร์ให้เรียนแขนงการแสดง บางคนก็บอกให้เราทำกิจกรรมละครเยอะๆจะได้มีคนเห็นว่าเราทำได้ หรือบางคนคิดไปแล้วว่าเรารักการแสดงก็บอกให้เรากล้าแสดงออกให้มากกว่านี้ บอกว่าไม่ต้องกลัวอะไร เพราะเห็นว่างานคณะล่าสุดเราไม่ไปแคส ไปลงฝ่ายเบื้องหลัง 
จะมีกี่คนที่รู้จริงๆว่าเราชอบอะไร เราอยากทำอะไร...
ทำไมถึงเชื่อในสิ่งที่เห็นกันเพียงไม่กี่ครั้งนะ
ก็รู้ว่าหวังดี อยู่ต่อหน้าเราก็พูดอะไรไม่ได้มาก เห็นพี่ๆเขาช่วยขนาดนั้น จะให้บอกไปว่า 'พี่คะ หนูไม่ชอบแสดงละครเลยค่ะ อยากออกจากกิจกรรมแสดงมาก ที่ลงตอนแรกเพราะแค่อยากทำเบื้องหลัง อยากเขียนบท เป็นผู้กำกับค่ะ จริงๆหนูอยากทำการ์ตูน หนูไม่ได้อยากเรียนอะไรพวกนี้ หนูคิดจะซิ่วหลายครั้งมาก หนูนั่งร้องไห้ทุกครั้งที่คิดว่าทำไมหนูถึงไม่ได้เรียนในสิ่งที่รัก ทำไมป๊ากับแม่เห็นว่าสิ่งที่หนูอยากทำมันหาเลี้ยงตัวเองไม่ได้ มันไร้สาระ เพ้อฝัน ทำไมใครๆก็ชอบพูดว่าอันนี้ดีกว่า เรียนทางนี้แหละดีแล้ว หนูไม่อยากเรียนแล้วค่ะ' จะให้พูดอย่างนี้เหรอ 'ที่เห็นหนูเล่นบทเศร้าได้ นับ 5432 แล้วน้ำตาร่วงเผาะๆเพราะหนูเศร้า ไม่อยากแสดงอะไรแล้ว อยากทำสิ่งที่รัก อยากลองดู ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนเห็นว่ามันดี หรือมันไม่ใช่ทางที่ดีที่สุด แต่หนูก็อยากลอง'
พี่บางคนคิดว่าที่เราไม่ทำอย่างนั้นอย่างนี้เพราะว่าเรายังไม่กล้าออกมา ที่เราไม่ลงการแสดงเพราะว่าเรายังกลัว ยังอาย ที่จริงไม่ใช่ เราไม่อยากทำ ไม่อยากทำ ไม่อยากทำ! ที่นั่งพิมพ์อยู่นี่ก็น้ำตาร่วงนะ มันเหมือนเป็นเรื่องที่คาใจ จะให้ไปบอกกับใครล่ะ ในเมื่อพูดไปเขาก็ไม่สนับสนุน
รับน้องเมื่อวานมีพี่คนนึงพูดว่า 'ให้เรามั่นใจในตัวเอง ลองทำในสิ่งที่รัก พี่เชื่อว่าหนูทำได้ หนูเป็นคนเก่งนะ ถ้าคิดว่ารักอะไรทำไปเลย แล้วจะไม่เสียใจ' คือพี่คนนี้เคขาไม่รู้หรอกว่าเรากำลังคิดอะไรในใจ แค่พูดสุ่มๆ ให้กำลังใจตามประสาพี่ให้น้อง แต่มันดันมาตรงกับเรื่องที่อยู่ในใจเราพอดี เราก็น้ำตาไหลไม่หยุดเลย พี่พูดเหมือนพี่รู้เลย พี่บอกให้เราระบายออกมาบ้าง คิดอะไร อาจจะระบายผ่านตัวหนังสือหรือพูดกับใครสักคน
ชีวิตมหาวิทยาลัยถามว่าขาดเพื่อนมั้ย ก็ไม่นะ เราคุยกับใครก็ได้ อยู่คณะเพื่อนก็คุยกับเราตลอด เฮฮา เล่นมุขควายๆแป้กๆใส่กัน ไปเที่ยวด้วยกัน เราก็มีความสุขตอนอยู่กับเพื่อนนั่นแหละ แต่แค่ยังไม่มีใครที่จะเข้ามาเป็นเพื่อนที่คุยกันได้ทุกเรื่อง ปรึกษาได้ทุกเรื่อง ไปไหนมาไหนด้วยกัน บางคนอาจจะมองว่าเราไม่แคร์ใครสักเท่าไร ชอบปฏิเสธเวลาใครชวนไปไหน ชวนไปกินอะไร หนึ่งเพราะอาจเป็นคนขี้เกรงใจ คือเราชอบทำอะไรไม่เข้าพวกอยู่แล้ว กลัวเขาจะต้องมาตามเราเพราะเกรงใจเราเหมือนกันในขณะเดียวกันเราคิดว่า ถ้าชอบกินอะไรไม่เหมือนกัน ก็ต่างคนต่างกินเถอะ จะได้ไม่ต้องมีใครฝืนใจ อย่างเพื่อนชอบกินหมู เราชอบกินผัก จะชวนเราไปกินหมูกระทะเราไม่ชอบกินแต่ก็ต้องไปกินเพราะไม่อยากให้มองว่าเราไม่เอาใครเลย ไม่เข้าสังคม เพื่อนชอบชวนไปดูหนังในโรง เราก็ไม่ค่อยอยากไปเพราะปกติก็ซื้อแผ่นมาดู เพราะชอบสะสม อยากดูซับ อยากแบบนั่งอินๆคนเดียว แต่บางทีก็ต้องไปเพราะสังคม
ก็คงไม่มีข้อแก้ตัวหรอกว่าเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เป็นแบบนี้นะ เมื่อก่อนจะทำอะไรต้องมีเพื่อนตลอด ไปไหนคนเดียวไม่ได้ ชอบเกาะกุม เวลาเดินไปไหนคนเดียวอาจจะแค่เดินเข้าโรงเรียนก็รู้สึกไม่มั่นใจแล้ว อยากมีเพื่อน แต่เดี๋ยวนี้กลายเป็นชอบเดินไปคนเดียวเพราะสะดวกกว่า เมื่อก่อนเวลาทำงานกลุ่ม หรือต้องทำอะไรร่วมกับคนอื่นเราก็จะเออออตามตลอด ไม่รู้สึกว่าเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ความคิดนั้น รู้แค่ว่า โอเคกูตามมึงไปก็พอ สั่งมาจะให้ทำอะไร ทั้งที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม แต่เดี๋ยวนี้รู้ตัวเลยว่าไม่ว่าใครพูดอะไร เราจะค้านตลอด จนแอบคิดว่าเพื่อนแม่งจะเกลียดกูมั้ยวะ ดักตลอด แต่เราก็แค่อยากออกความคิดเห็น ถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไร เชื่อว่าลึกๆแล้วเราก็อยากมีตัวตนในสายตาของคนรอบข้างแหละ แต่สิ่งที่แสดงออกเหมือนเราชอบหลบอยู่ในมุมเท่านั้น ก็แค่ไม่มั่นใจว่าถ้าเราเสนอหน้าเข้าไปแล้วเขาจะรำคาญมั้ย
 
ที่สุดแล้วเราอยู่กับใครนานๆไม่ได้เลยหรือไงนะ ไม่เรามนไม่ได้ก็เขาทนไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่คนเดียว ก็คงไม่มีใครที่จะทำให้เราสบายใจเหมือนตอนอยู่กับตัวเองได้แล้วมั้ง....

edit @ 22 Sep 2013 17:33:11 by CMUnews

Comment

Comment:

Tweet